Friday, 4 May 2012

przefajność



to podstawowa cecha mojej córeczki. Miła, uśmiechnięta -do mnie- łatwa w obsłudze,co wciąż podkreślam.
Rok minął + 2 tygodnie.
Rok zakończył się Wielkim Płaczem, chyba hormonalnym.
Niewygadane co parło na gardło, nie podzielone z nikim przeżycia. Wylało się wszystko w łzach. Zakończyłam coś, takie jakby raczkowanie. A dalej stąpanie, jeszcze wciąż chwiejne ale czas na twarde stąpanie nadchodzi/nadszedł.
Trzeba córci pomóc bardziej konkretnie bo śpiewanie już opanowałyśmy.
Zęby rosną bezkonfliktowo. Górna prawa jedynka wychynęła - piąty ząbek.
Dziś w children center Klara błyskała samodzielnością, kreatywnością, socjalnością, asertywnością i uśmiechami do obcych. Różnica ogromna a zaledwie upłynęło 2 tygodnie. Wtedy nic nie chciała, stała w rogu i przewlekała nieustająco paciorki. Super dziewczyna.

Saturday, 31 December 2011

Świetujemy

Sylwestra z Clarą, nie spał mały piorunek dość długo. Bawiło się, śmiało, przytulało, padło Małe.
Jutro zabiorę Cię do relaksującego parku żuczku.
Jo się pojawił na 2 minuty, 1,5 komunikował się z Clarą, podał mi rękę, pożyczył Happy New Year, pozytywu, bąknął przeprosiny.
Idź w ... Jo. Mam dość. Pobijamy rekordy najgorszych Sylwestrów z roku na rok. Nie wierzę w ani jedno Twoje słowo.

Wednesday, 7 December 2011

Lilly

mini Johanah z wielkim kaszlem. Odśpiewała z mamą wszystkie piosenki (a ma zaledwie 2 lata 8 m-cy), zerkając co rusz w naszą stronę. Byłam pewna że to na Klarę. Później dotknęła moich antypoślizgowych stóp. A w ciągu następnych kilku minut zaczęła mnie łaskotać co odwzajemniłam, wskoczyła mi na kolana , zarzuciła ręce na szyję, przylgnęła na dłuższy czas, dała całusa prosto w usta i poleciała, Zwinna, lekka, cudowna. Przez całą sesję nie odezwała się nie pytana. Klarko bądź choć trochę taka. Obiecuję, będę pracowała nad nami.

rada

poyrzebna. Stres wywołany nie swoimi problemami. Zamartwianie sie na zapas.
Z jednej strony - to nie mój problem wiec powinnam sie z tego otrzasnac i isc dalej.
Z drugiej natomiast - problem dotyczy bliskiej mi osoby, wiec to naturalne ze sie martwie.
Ale na poczatku była panika, że zawsze tak będzie, nasz świat będzie kręcił sie wokół Jo problemów.
Myślenie o sobie, że wstyd gdy wrócę do pracy, ALE JA NIC ZŁEGO NIE ZROBIŁAM. Liczyłam na nie swojej roboty splendor a dopada mnie wstyd.
ZAWSZE pracuję i działam na swoje konto. Moja praca, zachowanie, humor czy humory, rozmawianie i gburowatość, wszystko za co zrobię otrzymam nagrodę lub nie. Nie muszę przekazywać info o Jo i nie muszę słuchac opinii na ten temat.
Na pewno jest mu przykro że nie znalazł we mnie oparcia. Jednak nie może spodziewać że przyklasnę.
Nawyobrażałam sobie zanim wrócił a potem już poleciało. Klasyczne negatywne myślenie.

Monday, 21 November 2011

O

jesu jak ja lubię siedzieć długo w noc mmmm... a The Police w uszach.
No i spac lubię długo w dzień. A dziecina to tak różnie.

Wednesday, 16 November 2011

tęskno

za książką polską, która leży pachnąca na półce w księgarni. Tak, nabywam kilka co jakiś czas a później nie czytam bo,,brak czasu,,. A tu nieustanny wyrzut sumienia, że nie czytam angielskich. Porównanie: cudownej przyjemności z obowiązkiem. A i z filmami tak samo.

Walka o głos. Wykrzykiwanie siebie, a to na nic. Ściana. A skoro krzyk nie pomaga to należałoby spróbować czegoś innego, czyli spokoju.
Kłótnia o co? O zyskanie towarzystwa na 1 tydzień. Czy w imię małej powinnam ustąpić swoim pragnieniom? Bardzo nie potrafię. nie czuję cholernie abym coś otrzymywała. Walczę więc o to coś.

Monday, 14 November 2011

mix

umyslowy. Próba rozmowy ale zamiast rozmowy w tonie ,, ku zgody,, wysłuchiwanie przez godzinę jakie ze mnie monstrum. Brak szansy na wypowiedzenie co mnie boli i skąd moje zachowanie. Brak jakiegokolwiek słowa, czy zainteresowania co czuję.
Próbowałam, po nieciągnącym się słowotoku nie wytrzymałam i wyszłam z pokoju. W ostatniej chwili wyrzuciłam z siebie, że potrzebuję faceta. Tylko tyle zdołałam, chodź lista jest dłuższa. Faceta który będzie ze mną dzielił życie. Będzie mnie akceptował, pragnął, adorował, chwalił. Cóż, przygotowałam się mocno, ale nie jestem z kamienia i byłam gotowa na rozmowę a nie na negatywny monolog. Przygotowywałam się również na negatywny finisz. Który to nastąpił. Cholernie trudny do uniesienia, ale, tak będzie zawsze Ola. Póki nie ustąpisz, puty będziesz sfrustrowana. Rozmowy na nic. W tej naturze nie leży oglądanie się na innych. Bycie elastycznym czy kompromisy nie istnieją. Zawsze przegram brakiem wystarczającego wyszczekania.
Pięknie zadziałało pozbycie sie urazy. Nie myślę o tych wszystkich rzeczach które mnie trawiły przez wiele tygodni.